- Que tes?
- Que non sei que facer co blog. Estou pensando en convertilo nunha colección de listas, xogos e cousas así, sen parrafadas miñas, e se cadra movelo a tumblr, ou sequera actualizalo. Pero tamén me molaba escribir un caderno novo en decrecementofeliz no que ir facendo os deberes do codeyear… Poderían ser dous blogs xemelgos, como simétricos…
- Ah! Andas buscando a túa identidade na rede…
O domingo vin un documental chulísimo na dúas, e como xa levo unha temporada coa idea de poñer aquí unha lista de documentais que me molaron, pois aí vai:
- Copiad, malditos! Derechos de autor en la era digital (2011)
(Este é o que botaron o domingo pasado na dúas). Fala dos dereitos de autor, a propiedade intelectual, a sgae, a piratería e toda esa mandanga.
Foi o primeiro documental emitido en tve baixo licenza Creatve Commons, así que pódese ver, descargar e difundir libremente pola rede adiante (sempre que non haxa cartos polo medio). De feito, o propio documental é unha especie de metadocu, pois vai relatando o proceso de facer a peli baixo esas condicións: as xestións que tiveron que facer con tve, coa sgae, cos músicos, a licenza… Ademais diso a cinta tamén inclúe entrevistas moi interesantes a un lote de xente metida no debate. As entrevistas, incluso algunhas que non se ven no documental, pódense ver e descargar íntegras na web de rtve ou en copiadmalditos.blogspot.com, xunto co guión, fotos, e un montón de material. Está todo moi ben explicado e nun tono moi agradable tamén, a min aclaroume un lote de dúbidas sobre o tema dos dereitos e a industria. Moi recomendable para entender o tema.
Unha das persoas que sae no documental é Pep Domeèch, un rapaz catalán de 14 anos que edita e mestura vídeos do tubo (recrea trailers de pelis con bonecos de lego, e seica tamén foi o que lle puxo os subtítulos do supermario ao vídeo do rapaz aquel alemán que toleaba literalmente xogando ao ordenador). Quedei flipada con el. Aquí podedes ver unha entrevista que lle fixeron hai xa máis dun ano, cando tiña só 13 anos, fedellando no movie maker como si nada. E aquí o seu canal de Youtube, pepefue
Outra das entrevistas que me molaron (unha das descartadas na montaxe final, pero puídena ver na web) foi a de José Pérez de Lama, alias Osfab, un profesor de arquitectura de Sevilla, se non recordo mal, que está emocionado co tema da arquitectura libre e cos chamados fablabs: fábricas a pequena escala, case domésticas, coas que podes deseñar e inmediatamente despois construír obxectos non moi grandes de madeira, metacrilato… Este profe montou un fablab destes na facultade, cunha fresadora, unha impresora láser e unha impresora en 3D para que os alumnos poidan construír alí mesmo as sillas, escritorios ou maquetas que eles mesmos deseñaron. (Por certo, que xa hai impresoras en 3D domésticas coas que calquera que controle o software de deseño CAM pode fabricar na súa casa, por exemplo, mini-darvaders de plástico, como neste vídeo) Moitas destas máquinas e dos programas que as controlan son de código aberto, e moitos dos arquitectos que as empregan comparten os seus deseños pola rede. Arquitectura libre. Ou hackitectura, como a plataforma na que anda metido este Osfab (que, por certo, ten unha pinta que parece que toca nos Planetas, íntimo de jota…). Isto do fabbing, di el, permitiría ir desmontando o capitalismo ao ser os traballadores os propietarios dos medios de produción. A entrevista con este profe pódese ver/baixar aquí.
.
.
Sobre tipografía, pero tamén sobre cultura visual, deseño…
Está feito a base de entrevistas con tipógrafos e deseñadores novos e vellos que falan non só da industria das letras (e en concreto da fonte Helvética, un paradigma no deseño moderno), senón ao final tamén dos conceptos de beleza, estética, tecnoloxía e creatividade, e de todo o leite audiovisual que levamos mamado sen darnos de conta sequera. Quedeime cunha frase dun dos entrevistados, que dicía que na escola primaria xa debería de haber clases de tipografía.
.
.
É un documental moi coñecido no que non hai diálogos, nin voces, nin trama.
Só imaxes deste mundo no que vivimos montadas sobre música e moitas veces aceleradas ou ralentizadas, ou con vistas aéreas. Cidades, fábricas, estrelas, sombras, aldeas perdidas, xente perdida, as nubes correndo, os coches cruzando… Hai planos espectaculares, é unha peli hiptonizante.
O director de Baraka, Ron Fricke, xa fixera tamén a foto da chamada trioloxía Gatsi: tres pelis con títulos estranos (Koyaanisgatsi, Powaggatsi e Nagoygatsi) que aínda non vin (pero estou a puntiño) e que tamén son secuencias de imaxes do mundo. Xa contarei. Polo momento Baraka (enlace a filmaffinity) é moi recomendable.
.
.
- As Encrobas. A ceo aberto (2007)
A historia da parroquia das Encrobas, en Cerceda, e da mina de lignito que a fixo desaparecer.
Estiven no seu día na estrea no auditorio de Cerceda e recordo que foi emocionante, o auditorio estaba petado, con moitos dos veciños que saen no documental, recordando o seu exilio forzoso… flipara coas fotos e coa historia do día no que a Garda Civil se presentou nas Encrobas para expropiar as terras: a lei dicía que para facer efectiva a expropiación, abondaba con que un axente pisase o terreo, e alí foron non sei cantos gardas co capote a enfrentarse con outros tantos labregos, a maioría mulleres, que seica foron as que levaron adiante a revolta esa, azada en man… deixo unha foto mítica do asunto.
Aquí o trailer.
Unha cinta moi chula do amigo Bocixa e casi obligatoria para calquera mariñán (mariñán das mariñas), por poñer un mínimo.
.
.
Parece ser que é un docu de culto entre outras cousas porque foi dos primeiros en dramatizar os feitos reais ou documentados, empregando actores para representar o que pasou, neste caso o asasinato dun policía en Texas no ano 1986. Condenaron a un tipo por aquel crime, pero resulta que el non fora! No docu hai ao condenado, aos polis que seguiron o caso, a familiares, testemuñas… e ademais diso vanse teatralizando as situacións, as historias que conta cada quen, as probas e detalles das que van dando conta, de maneira que ao final acaba parecendo unha peli policiaca, como unha especie de falso documental, na que te enganchas á historia e á trama e ao crime. Pareceume super orixinal.
E o caso é que grazas ao documental reabriuse o caso e o home inocente quedou libre.
O director é Errol Morris, un dos mestres do xénero polo que se di, e ten feito un lote de documentais bizarros, non vos perdades a súa filmografía.
.
.
- LoudQuietLoud: a film about The Pixies (2006)
É un documental sobre os Pixies, gravado en 2004, cando o grupo se volveu xuntar para unha xira logo de doce anos separados e bastantes malos rollos entre o cantante e a baixista. A cámara está con eles nos camerinos, no coche, nos concertos, vese como cada un dos músicos vai ao seu rollo, algúns nin se falan entre eles, discuten, rajan uns dos outros… moi interesante e desmitificante.
O título, loud-quiet-loud, fai alusión ao rollo que tiñan os pixies de facer estrofas con mogollón de ruído, distorsión e berridos e logo estribillos calmados, ou ao revés. Un rollo que logo copiou nirvana, entre outros (kurt cobain era superfan dos pixies). A min tamén me molan mazo os pixies
.
.
- The Devil and Daniel Johntson (2005)
Xa falei deste documental aquí antes, pero vale a pena repetirse. É a historia de Daniel Johntson, un artista estadounidense algo tocado da cabeza que pinta, canta, grava vídeos, fai cómics… e así desde que tiña catro anos. A parte que máis me flipou foi de feito a da infancia del, cando xa tiña centos de cintas, debuxos, curtas…
.
.
.
.
.
.
.
- Chemistry: A volatile history (2010)
Unha miniserie da bbc de tres documentais sobre a historia da química, desde os alquimistas que buscaban ouro nas estrelas até a táboa periódica e a creación artificial de novos elementos.
Está contada en tono moi ameno, e mola porque o presentador vai visitando cidades de todo o mundo onde se fixeron moitas das descubertas máis importantes da química, e faino repetindo os experimentos que fixo toda esa xente co instrumental das súas épocas: todo cacharros de madeira e procedementos aparentemente accesibles.
Unha desas descubertas curiosas foi a do fósforo (ou sexa, cando se puido aillar o elemento, separalo de calquera outro). Descubriuno un alemán, Henning Brand, en 1675. O tipo era un deses alquimistas medio místicos e estaba intentando, atención, extraer ouro dos mexos humanos!! (como son da mesma cor…). Tan empeñado estaba no tema que lles pedía os mexos aos veciños, e chegou a xuntar 5o cubos de pis para os seus experimentos. Pois o caso é que fervendo no pis, condensándoo e algunha cousa máis o que atopou non foi ouro, claro, pero sí que aillou por casualidade unhas pedriñas brancas que viñan sendo fósforo.
.
.
Pecho con outra repetición, pero de novo, moi simbólica. O documental Y tú, qué sabes? xa o citara nada máis e nada menos que na primeira entrada deste blog! A ver se dou dito de que vai: da percepción, da relatividade e a física cuántica, da conciencia e do poder da suxestión… Ten un punto newage ou algo así bastante raro, pero aínda así é moi estimulante. Encantoume.
En 2006 fixeron unha segunda parte, titulada Y tú qué sabes!? Dentro de la madriguera, máis centrada no tema da relixión e cousas así, pero que ten uns fragmentos moi divulgativos dun personaje de debuxos animados chamado Doctor Quantum, que resumen moi ben (ou iso me pareceu, que en realide eu que sei!!) o rollo da física cuántica e os experimentos eses da dobre rendixa con ondas e partículas… bueno mellor vede este vídeo de youtube do Dr. Quantum, mola.
—
—
Se vos molan os documentais, havos prestar pasar por
naranjasdehiroshima.blogspot.com
Saúde!
Imaxinade a típica árbore xenealóxica de fillos, pais, avós, bisavós, etc. Vale, pois o debuxo de arriba é o mesmo, pero en vez de xeracións de humanos esta é unha árbore xenalóxica da vida toda, desde o primeiro microorganismo (unha triste bacteria perdida no océano aló polo 3.700.000.000 antes de Cristo) até as especies que habitan hoxe no planeta. Claro, unha árbore así é criminal, enorme, tan grande que se fose apaisada ocuparía un montón, habería que facer un tremendo scroll horizontal. Por iso está comprimida nun círculo, como se alguén collese os extremos (as bacterias e as arqueas, os primeiros ramais da vida) e os xuntase.
Con todo, esta árbore da vida aínda debería ser moitíiiisimo maior se incluíse a todas as especies do planeta, e non anda nin cerca. Aquí ’só’ se detalla as ascendencia xenética de 3.000 especies, é dicir, o 0,18% do 1,7 millóns de especies que están catalogadas (con nome e todo), e menos aínda respecto dos dez millóns de especies diferentes que se calcula que existen no planeta pero que na maioría dos casos aínda non foron descubertas (déixaas tar…!)
En calquera caso, do que se trata é de representar o parentesco xenético de todas esas especies, a relación evolutiva que hai entre elas, e os antepasados comúns que compartiron ao longo de miles de millóns de anos. Nós, os humanos (homo sapiens), estamos onde pon “you are here”. Facede zoom e veredes. Veredes que o parente máis próximo, é o rato (mus muscullus)!!
E como saben todo iso? Pois se non entendín mal, os científicos colleron o ADN destas 3.000 especies e fórono comparando un a un. E como o ADN é unha sorte de reloxo molecular no que quedan as pegadas de toda a historia da evolución, desde hai 3.700 millóns de anos até hoxe, pois só é cuestión de botarlle paciencia (que es la madre de la ciencia!) e deducir que cambio xenético foi anterior a outro, ou que mutación derivou na seguinte, para saber que unhas especies ‘descenden’ doutras e que todas teñen un antepasado común: aquela bacteria solitaria do 3.700.000.000 antes de Cristo.
Esta árbore da vida (’Tree of Life’, chamáronlle eles) é obra de David Hillis, Derrick Zwickl y Robin Gutell, uns científicos da universidade de Texas (oulleah, estamos trabahanduenyo!). Eu descubrina grazas ao libro Evolución, de Richard Dawkins, que estou lendo nestas últimas semanas, e que me está aclarando bastante conceptos sobre a vida, os xenes, a selección natural e todo ese lío.
Cando vin no libro a reprodución en miniatura da árbore e, sobre todo, cando vin as fotos de dúas zoólogas que se tatuaron as versións reducidas do diagrama (con só 86 especies ou grupos animais) no lombo, flipei. Pensei en imprimilo en plan poster, pero para poder apreciar as letras ten que ser nun papel de polo menos dous metros… se cadra aínda me animo! E aínda flipei máis cando fun á páxina web do tal Hillis para descargarme a árbore (o pdf do debuxo da árbore, enténdase…) e vin que, entre os museos, artistas, libros e tatuaxes que reproduciron a árbore, o tipo cita a dous profes do colexio Maristas, da Coruña, que o imprimiron en grande formato, con lupa e todo, para unha especie de día da Ciencia na rúa ou algo así. Hai fotos aí. El cosmos me llama!!!
p.d. Tería que revisalo, pero pa min que este é o post máis tempraneiro da historia de tododepende… unha entrada publicada ás oito da tarde!! e escrita dunha soa tacada!! nunca tal vin…
.
.
.
Unha novidade na miña barra de favoritos (Ctrl+D):
If we don’t, remember me.
É unha colección de gifs de pelis.
Os gifs son gráficos animados, como un lote de fotos montadas unha detrás da outra. Nesta web fano con secuencias de filmes, e acompáñanos cunha frase da peli en cuestión, máis nada. Bueno, si: o enlace á ficha do filme en imbd.com, outra páxina imprescindible.
O gif de arriba é de Persona, a peli de Ingmar Bergman. E a cita: “Your hiding place isn’t watertight. Life trickles in everywhere.”
Se vos mola, en iwdrm hai moitos máis, algúns chulísimos. Ademais actualizan varias veces ao día, algo rarro, rarro, rarro…
EDITO para engadir este outro gif, de Psicose:
Isto daquí, señoras e señores, é un buzón de bebés. Abres o ventanuco, deixas a criatura y hasta luego lucas. Téñeno moitos hospitais europeos (en España creo que aínda non) para que as mulleres poidan abandonar os nenos en condicións.
Non sei que máis dicir.
“O polo medio americano nunca chega a tocar o chan”
p.d. En que mundo vivimos?
O outro dí vin un documental sobre Maruja Mallo, unha pintora galega medio surrealista da quinta de Buñuel, Lorca, Dalí, Alberti e todos eses. Eu oíra falar dela, pero nunca chegara a descubrila, e realmente non ten desperdicio. Tivo moitas fases artísticas, fixo cerámicas, collages, cadros tenebrosos de esqueletos e cagallóns, logo escenas de verbenas que parecen talmente ‘amanece que no es poco’, debuxos de obxectos mariñeiros, naves espaciais…
Naceu en Viveiro e criouse en Corcubión, logo andou por Avilés, Madrid e París, metida de cheo no allo intelectual e republicano, e pasou a guerra e o que veu despois exiliada na Arxentina e Chile, onde fixo as súas famosas fotos chea de algas e onde pasou anos pintando conchas marinas e flores, emparanoiada coas proporcións e a xeometría da natureza -pintaba sempre con compás e cartabón-. Cando volveu a España acabou enganchanado co rollo pop, punk e coa movida toda (hai fotos dela con Andy Warhol en Madrid); morreu en 1995. Din os expertos que é a pintora española máis destacada do século XX.
Pero entre o que contan os que a coñeceron e os fragmentos dun par de entrevistas que lle fixeran na televisión (viviu até os 87 anos), no documental vese claramente que, ademais de artista, a muller era todo un personaje, unha especie de Marujita Díaz da vangarda. Gústabanlle os cantos gregorianos, as viaxes espaciais e a quinta dimensión, e falaba sen parar de todas esas cousas, sobre todo por teléfono (varios amigos recordan que quedaban durmidos cando os chamaba Maruja). Excéntrica e narcisista, ía sempre toda pintadísima e encantáballe contar batallitas da súa época con Dalí, Buñuel e Lorca (seica moi influenzados pola obra de Maruja Mallo), cos que recorría Madrid de sarao en sarao. Unha destas historias, y he aquí la cuestión, conta que aló polos anos 20 Maruja gañou un concurso de blasfemias nun bar, e por unanimidade. O documental non revela que foi o que xurou Maruja para gañar tan de calle, e tampouco fun quen de atopalo pola rede, pero o do concurso de blasfemias pareceume unha idea guai e púxenme a investigar.
Resulta que antes de Maruja Mallo outros artistas como Stevenson xa eran coñecidos por gañar concursos de blasfemias na Escocia do século XIX, e agora, moito despois de Maruja Mallo, hai organizacións internacionais de pensamento racionalista como o Center for Inquiry que organizan certames de xuramentos online e que mesmo están intentando promover o Día Mundial da Blasfemia.
Sen chegar tan lonxe, sen ningún ánimo de ofender e como homenaxe a Maruja Mallo, pi-tododepende presenta o seu PRIMEIRO CONCURSO DE BLASFEMIAS: para participar só tedes que deixar o voso exabrupto favorito nos comentarios. Non ten por que ter connotacións relixiosas, nin moito menos. Abonda coa mala hostia. De feito, propoño limitarnos á clásica pero sempre vixente e nutrida serie dos “me cago en…”. Gañará o máis besta de todos.
Aí vai a miña aportación. Non é moi brutísima, pero sempre me gustou: “Me cago na cona que te botou / que te dou”
E a modo de inspiración, deixo a mítica gravación do tipiño que se volve loco porque non lle levan o formigón a tempo á obra. En menos de dous minutos cágase máis de 20 veces en dios, e outras tantas nas estrellas, no firmamento, na virgen do carmen… Se nunca o oístes, xa lle estades dando a o play.
Xa había moito tempo que non se xogaba a nada por estes lares… E iso non pode ser!!
p.d. O documental titúlase ‘Maruja Mallo. Mitad ángel, mitad marisco’, dirixiuno Antón Reixa e pódese ver aquí, na páxina web de ‘imprescindibles’, o programa de tve2 onde o emitiron a semana pasada.
Hoxe deume moita pena a morte de Enrique Morente. Omega, o disco que fixo con Lagartija Nick, non só é un dos máis importantes da música española, senón que é como se fora meu, parte de min. Porque está todo enleado, como a trama de Lost, con outros sonidos, historias e personaxes que tamén forman parte de min, como Leonard Cohen, Los Planetas, Jeff Buckley…
E porque a música de Omega é flipante. Batería e lamentos.
O vídeo é unha montaxe do videoclip orixinal da canción que fixo Cohen en 1987, First we take Manhattan (inspirada nos poemas que escribiu Lorca en Nova Iorque en 1929), coa música da versión que fixo Morente para o Omega en 1993, e que o de Graná titulou simplemente Manhattan. Xa epliquei os detalles deste estimulante lío nun dos primeiros post que publiquei aquí, titulado ‘A cuadratura do cuadrángulo‘. Creo que paga a pena (re)lelo, incluso sen parénteses.
O único que aínda vive dos catro é Leonard Cohen. Seguro que a el tamén lle deu pena o de Morente.
Tedes que ver Ciudad K. É un programa novo da dúas. Un programa de sketches. E tenme feita unha friqui.
Todas as esceas do programa están gravadas en Ciudad K, que vén sendo a cidade con maior coeficiente intelectual do mundo. Os K-nianos son tan listos que patentan a nada absoluta e van a puticlús de teoría económica. Nas perruquerías as xubiladas discuten sobre os emos e os grunge ou len novelas vangardistas, e os nenos fan psicoanálise. A policía de Ciudad K pode multarte por ultracorrección lingüística (ou explicarche amablamente por que os homes teñen pezóns), o tecno e o reggateon están prohibidos (castíganse con até catro anos de Paulo Coelho) e o dogma é a última tendencia nas relacións persoais. Alí están convencidos de que o xadrez é opio do pobo, e o patrón das festas é Chomsky. As folgas dos servizos de limpeza convértense en performances e os antisistema dan pasantías. Que tamén ven a televisión, cuidao. Pero o culebrón de moda en K-TV chámase ‘Amor Cuántico’ (está ambientado nas instalacións do CERN), e as entrevistas a polemistas profesionais son líderes de audencia.
Aí van un par de vídeos. Non son os mellores, pero están en branco e negro. E ademais necesito axuda co segundo. Sei que está inspirado en Ingmar Bergman, pero como nunca lle vin unha peli e tampouco falo sueco… pois necesito, outra vez, que alguien me lo explique.
Ciudad K - Capítulo 4 - Policía
Pois si, esta é a miña última teima. É tanto…: Din de alta o facebook de pi.tododepende só para poder conseguir o meu DNI de Ciudad K!! Entereime de que o creador do programa, José A. Rodríguez, ten un blog no que fala da televisión e doutras cousas. Incluso escribín unha crónica para o periódico local, Ciudadano K. A ver se ma publican, é sobre o novo regulamento para o uso do teletransporte. Permitídeme que lles ceda a eles exclusiva.
.
.
Que queredes, algo tiña que facer agora que rematou perdidos…
.
P.d. Por se hai alguén por aí que aínda ve a tele cando a botan, Ciudad K bótana na 2, os luns ás nove e media da noite, despois de ‘la mitad invisible’, (outro programa chulo, no que cada día destripan unha obra de arte diferente) e da bonoloto.
O da evolución, os xenes, as mutacións e a selección natural. Non me entra, non hai maneira.
Non acabo de pillar como é que se transmiten as melloras evolutivas de xeración en xeración. O conto das xirafas, por exemplo. Antes non tiñan o pescozo tan longo. Pero ao cambiar tiveron que aprender a esganarse para chegarlle ás follas das árbores altas. Supoño, que coma en todo, unhas xirafas aprenderían máis rápido ou con máis facilidade ca outras. Algunhas serían máis fortes ou musculosas como para se estirar con máis xeito co resto. E supoño que, claro, esas xirafas privilexiadas foron as que sobreviviron na maior parte dos casos, mentres as súas compañeiras tirillas morrían de fame. Vale, iso é lóxico, é a selección natural. Até aí todo vai ben. Pero por que se supón que as fillas desas xirafas ‘preseleccionadas pola natureza’ van nacer co pescozo máis longo do que o tiñan as súas nais ao nacer? É que a ‘adaptación ao medio’ se plasma nos xenes así no medio da vida dun, coma se os teus cromosomas puideran mutar mentres vives, e logo transmitirlle esa mutación aos teus descendentes?
Ou é todo froito de mutacións aleatorias, de alteracións inexplicables e totalmente azarosas no ADN dun único exemplar que, por pura casualidade, resultan serlle útil para sobrevivir?. Ou sexa, que no mundo das xirafas baixas, de repente un día naceu unha xirafa deforme cun pescozo moito máis longo do normal, co que aprendeu a comer no alto das árbores. Esa xirafa deforme e todas as súas descendentes, que herdaron a mutación, sobreviviron fronte ás xirafas conformes durante xeracións e xeracións, até que todas as xirafas do mundo acabaron sendo descendentes da xirafa deforme. Coma todos nós coa nosa tátaratátaratátaranai africana.
E non será máis ben que todo ese conto da evolución non é máis que, digamos, acumulación de coñecemento?: os fillos aprenden dos pais (e da tele e derivados), van mellorando a técnica para adpatarse ao medio (ou mesmo para adaptar o medio a eles) e… bueno, non sei… simplemente é natural que o fagan cada vez mellor e que todos o fagan así, ou non? Quero dicir, que todo está cambiando sempre, como o río de Heráclito… acaso iso non é evolucionar?
E agora, para rematar: como é a evolución dos humanos de hoxe en día, onde está? Podería haber mutacións radicais dabondo como para determinar por si soas que algúns morresen ou outros non? Aí atrás falárase de que con tanto teléfono móbil estaban mudando os xenes que controlan os pulgares (”os xenes que controlan os pulgares” ¿¿?? se me escoita blanco, o meu profe de ciencias na laboral… ), que as novas xeracións xa tiñan máis capacidade de movemento no dedo ou algo así… ejem… mellor calo xa.
Se alguén fora tan amable de explicarmo así fácil e rápido, para que eu o entenda…
.
Dúas actualizacións en pouco máis de 24 horas!!!! estamos que lo tiramos señoreeessss…
bueno tampouco hai que emocionarse, que non son máis que dous ciberretais. E un deles plagiao a saco do compañeiro coltra. Aí van:
- No xa mentado e ultraútil sitio coulourlovers din cunha serie de imaxes de vistas aéreas de barrios residenciais. Son dun artista canadiense, Ross Racine, asentado en Nova York (fijo que ten un loft en Manhattan). En realidade non son imaxes, senón debuxos feitos a man directamente no ordenador, coa tableta e photoshop. Sen fotos nin escaneaos. Só debuxar, e logo copiar, pegar, clonar, recortar, contrastar… un lote de infinitivos. A primeira vista, sobre todo algúns deles parecen reais, a que si? eu pensei que era wisteria lane, ou a vila de eduardo manostijeras. Podería ser, pero non. Só son as pallas mentais do amigo Ross (será un home, digo eu, como o Ross de Friends non?) que, segundo explica na súa web, pretende así misturar os conceptos do feitoaman e do tecnolóxico, do mecánico e do orgánico, do físico e do virtual. E tamén darlle un toque de ciencia ficción, di. O caso é que me gustaron, e como están en branco e negro… pois chachi!
- O apunte roubado de coltra é unha web que non ten perda: Awkwardfamilyphotos.com Vén sendo un álbum de fotos familiares, desas que teñen un lote de anos e que meten medo cando as ves, pero a lo bestia, con imaxes que manda xente de todo o mundo. Tamén hai unha sección de fotos de mascotas. Até que me puxen a escribir, eu levaba como 40 minutos revisándoa e escarallándome soa. En parte debe de ser polas pintas ochenteras da maioría das imaxes, pero é que hai algunhas que meten medo… a do neno disfrazado de arlequín (?) é un crime. A web está tendo tanto éxito que xa publicaron un libro coas mellores fotos e van camiño do segundo. Deixo aquí algunhas boísimas. Facede clic na foto para velas en grande. Ou mellor, clic aquí para ir á web e perdervos soíños. Que ya somos mayorcitos.
Este apunte dedícolla a alapont ou a la pont (parece un trabalinguas pero non o é), que seguro que lle gustan estas fotos familiares tan horteras. E a falta da prometida análise final de perdidos, polo momento éche o que hai.
Por certo, que eu teño unha prima de Nova York que todos os anos fai unha foto familiar co home e as fillas e logo mándanola como postal de nadal. Non chegan ao nivel das desta web pero tamén están curiosas.
Non hai moito vin unha desas pelis chulas sobre homes ermitaños e natureza, desas que te fan sentir moi ben e moi mal ao mesmo tempo. Moi ben porque sentes o poderío das montañas e do silencio, flipas coas paisaxes e dáche ganas de vivir así, bañándote espida no río, cazando e comendo o que che dá a terra. E moi mal porque te preguntas, pero se quero vivir así porque carallo non vivo así?
A peli esquizofrénica en cuestión era ‘As aventuras de Jeremías Johnson’. Un clásico, seica. Si, seguramente xa a tiña que ter visto. Ou iso din os listillos todos. Bueno, pois xa a vin, contentos? E o certo é que é un filme chulísimo. E non só porque o prota sexa Robert Redford…
Conta a historia dun cazador que vai vivir ás montañas Rocosas, durante a segunda metade do século XIX. Daquela levábanse moito os sombreiros e abrigos de castor e esas cousas, había moita demanda de pelexos en Europa e América, e por iso moitos homes decidían botarse ao monte, daquela aínda case virxe, para vivir da caza. Logo todo iso perdeu sentido ao chegar a moda, a seda e o pijoteo todo.
Jeremías Johnson era un deses homes. Foise buscar a vida ás montañas e acabou xuntándose cunha india. A ela matárona un día uns indios da tribu dos Corvos, que desde entón se converteron nos maiores inimigos de Jeremías. Aínda que iso (o dos fígados) non se ve na peli, din os contos que por máis de 15 anos o tipo dedicouse a perseguir e matar Corvos (nótese la mayúscula) polas Rocosas adiante para comerlles o fígado en cru como vinganza. Segundo esas lendas, o comedor de fígados, ou o asasino de corvos (os alias do tal Johnson) acabou alistándose no exército cando a guerra de secesión e chegou a ser sheriff en Montana. Morreu nun hospital en 1900, din. Hoxe é unha das figuras míticas da tradición oral americana.
En fin, que a peli está moi chula. Remata con este diálogo entre Jeremías e outro cazador-ermitaño curioso co que se atopa en varios momentos da peli:
A foto disque é del, pero eu non me fago cargo.
Aínda estou emocionada co final de Perdidos.
que capítulo máis bonito, precioso… unha homenaxe aos fans, ás personaxes, á trama…
Dáme pena de verdade que isto remate, o de hoxe foi emocionante
Logo escribo con calma
quedan menos de 11 horas para o capitulo final de perdidos
o tempo xusto para repasar toda a sexta temporada e chegar as cinco da mañá coa historia de jacob e familia ben fresquiña
e mañá mesmo habera q comezar (outra vez, e xa van tres ou catro) polo 1×01, polo principio do principio, polo ollo de jack na leira de bambú
porque en perdidos hai que esperar ate o último capitulo da ultima temporada, e eu diría que até o último minuto, para entender ben o primeiro
así de grande é lost
e así de colgada estou eu
mañá serei unha persoa diferente.
mañá saberei todo o que hai que saber. compartirei todos os segredos
serei como jacob, e como a súa nai, e como jack
teño que protexer a luz
AÍ VOU!!!!!
Aí vai outra colección de retais. Está claro que é moito máis cómodo andar fusilando por aí que artellar algo novo. Onde vai dar. Así, que ala, A ESCUPIR!!!!
-Viña no coche escoitando El Postre, o programa de Radio3 tanta veces mentado aquí. E falaban dunha serie de fotografías, titulada ‘Bedrooms of the fallen‘ e asinadas polo australiano Ashley Gilbertson. Son imaxes das habitacións dalgúns soldados ianquis que morreron na guerra do Iraq. Das habitacións da súa casa, non das bases aló no deserto. Vale a pena botarlle un vistazo.
-Tamén en hoxe en Radio3 escoitei a Jota, de Los Planetas, facendo un programa de radio. Así, todo pa el. E era o primeiro de catro programas nos que fala do último disco e das cancións e artistas que o inspiraron. Entendíaselle un pouco máis que cando canta, pero só un pouco máis. Entre os temas que pinchou hoxe Jota (que en r3 es como un dios, pero ese es otro tema) había un dos Spacemen 3, un grupo inglés dos 80 que eu non controlaba e que agora me acompañan mentres escribo.
-Xa que estou con Radio3 –cando organice isto, r3 vai levar unha categoría pa ela sola– teño que falar de Carne Cruda, un cacho programa que aínda non saíra a colación en TodoDepende, entre outras cousas porque ten só uns meses, e xa se sabe, que iso pa min non son máis que dous ou tres post. É unha especie de informativo, pero que se queda á marxe da axenda mediática habitual, con entrevistas chulísimas, música, efectos e produción sonora curradísima (moitas veces teatraliza as entrevistas, coma se estivese nun bar, ou nun tren…), sentido do humor e un presentador xenial, El Crudo (Javier Gallego, un que ao parecer traballou na tele, en CQC e algo máis, eu nin idea). O outro día tivo a un tipo que viviu de tirao na rúa durante moitos anos e agora escribiu un cómic, e outro a un insumiso fiscal, e outro día a José Cendón (que por certo, por primeira vez non me resultou un tipo raro)… e os luns, mércores e venres o programa inclúe unha tira cómica sonora, titulada Kurt y Courtney, e que eu sempre espero ansiosa porque me escojoooonoooooo:
Proxecto Finlandia é unha obra de teatro do teatreiro Carlos Santiago que vén falando de Galicia coma se fose Finlandia.
Dous finlandenses que viven en Camariñas foron ver a obra á Sala Nasa. Agora queren facer o Proxecto Galicia en Finlandia.
Rinoceronte é unha editorial de Cangas que traduce ao galego obras dun lote de linguas. Foron os primeiros en traer ao galego pezas escritas en finlandés, e tamén en húngaro, hebreo, islandés e xaponés.
Hai cu é un blog de versos xaponespensantes e galegofalantes (mirade este) que ten unha sección titulada Caca+Cu+Peido+Pis, catro cousas universais.
Casatlantica é outro blog que me levou e ao que fun dar varias veces bailando por todos estes sitios. Pero deixo o blogroll para outro día, que me desvío del tema.
Nirvana Tribute é un grupo finlandés que fai versións, pois iso, de Nirvana, e copian tamén a escenografía dos concertos, destrozo de instrumentos incluído.
Korean Dog Food é un grupo de Vigo que fan grunge coma se fosen de Aberdeen.
Quen sabe, se cadra os de Rinoceronte acaban editando algo de Hai cu, ou Korean Dog Food e Nirvana Tribute montan unha xira conxunta por Seattle adiante ou vaite ti saber…
Aí vai unha nova entrega de videoclips en branco e negro. Este é dun tema de soundgarden, nothing to say. A verdade é que levar un par de imaxes con algo de cor, pero deixémolo correr.
As imaxes da récola de nenos fedellando e meténdose no medio da foto, todos con eses abrigos, e os outros tres sentados en plan reis co séquito darredor… parece unha parodia infantil da mítica foto de churchill, stalin e roosevelt nas sillas cando firmaron algo do da II guerra mundial. E a secuencia das mulleres fichando ou que sexa que fagan nesa fila tamén mola. Eu contei 46 mulleres. Mola o vídeo (que non ten autor coñecido, que eu saiba) e mola o tema. É para escoitalo a todo trapo no coche coas ventanillas cerradas.
Algún día destes poñerei orde neste tododepende e farei unha categoría de videoclips, un formato que me encanta, e outra de videoclips en branco e negro. Pero mentres ese día non chega, deixo aquí unha relación dos que teño posto até agora. Ningún ten desperdicio:
A National de xaneiro traía unha reportaxe moi chula dunhas illas máis chulas aínda: as Hébridas. Son todos eses arquipélagos que rodean a costa occidental de Escocia, desde os máis pegados a Irlanda (as Hébridas interiores) até os que se meten de cheo no Atlántico norte (as Hébridas exteriores).
Nalgunhas das interiores vive xente, hai cidades e destilerías de uisque e a xente comunícase sobre todo por mar, a lancha é o transporte máis común nas familias. Tamén hai círculos de pedrolos, tipo Stonehenge, pero máis vellos aínda, como o de Callanish, na illa de Lewis. E covas mariñas, como a de Fingal.
Nas Hébridas exteriores está o arquipélago de Santa Kilda, as illas máis afastadas da Gran Betraña. Son catro illotes (Boreray, Hirta, Soay e Dün) canijos pero preciosos, polo que vin por aí, declarados Patrimonio da Humanidade nos anos oitenta. Malia estar en pleno océano bravo, estiveron habitadas durante 4.000 anos, até o 29 de agosto de 1930. Ese día, e logo de varias décadas de emigración a Australia nas que a maioría morrían polo camiño, os apenas 30 veciños que quedaban en Santa Kilda acordaron marchar para Escocia, e xa non volveron máis.
Só quedaron os paxaros.
As fotos desta reportaxe, titulada ‘O confín do mundo’, e asinada por Lyne Warren na tinta e Jim Richardson no obturador pódense ver aquí, na nova web da national en español, que por certo está moi ben. E eu porque son moi estricta con isto do branco e negro no blog, pero o propio era poñer as fotos en cor, que son unha pasada.
A verdade é que a National Geographic é unha revista tremenda. No número de marzo falan, entre outras cousas, das liñas de Nasca, eses debuxos xigantes de animais, espirais e homes trazados aos pés dos Andes, no deserto do Perú, hai máis de dous mil anos. Como catedrais pintadas no chan. E na revista de febreiro o tema era a biónica: prótesis e aparatejos que emulan brazos, pernas, oídos e ollos e que se moven polos estímulos eléctricos que o membro ausente aínda xenera no cerebro.
Estas dúas fotos así xuntas fanme pensar nos conceptos de progreso e evolución.
Eiiii vou ver o estreno da última temporada de perdidos en directoooo!!!!
pero en directo de EEUU eh, cuidadito conmigo.
Din cun link de justintv, unha deses teles online streaming live e todo e cun truco para que non pida clave ni ná… ejem…. total, que vou ver o 6×01 e o 6×02 dentro de… 40 minutos!!!
semos friquiiiiissssss!!!!!!