YouTube Direktvideo link

Algún día destes poñerei orde neste tododepende e farei unha categoría de videoclips, un formato que me encanta, e outra de videoclips en branco e negro. Pero mentres ese día non chega, deixo aquí unha relación dos que teño posto até agora. Ningún ten desperdicio:

-Radiohead - Street spirit

-PJ Harvey - Man size

-Ray Charles - Hit the road, Jack

-Shy fx - On the run

-Smog - I break horses

A National de xaneiro traía unha reportaxe moi chula dunhas illas máis chulas aínda: as Hébridas. Son todos eses arquipélagos que rodean a costa occidental de Escocia, desde os máis pegados a Irlanda (as Hébridas interiores) até os que se meten de cheo no Atlántico norte (as Hébridas exteriores).

Nalgunhas das interiores vive xente, hai cidades e destilerías de uisque e a xente comunícase sobre todo por mar, a lancha é o transporte máis común nas familias. Tamén hai círculos de pedrolos, tipo Stonehenge, pero máis vellos aínda, como o de Callanish, na illa de Lewis. E covas mariñas, como a de Fingal.

Nas Hébridas exteriores está o arquipélago de Santa Kilda, as illas máis afastadas da Gran Betraña. Son catro illotes (Boreray, Hirta, Soay e Dün) canijos pero preciosos, polo que vin por aí, declarados Patrimonio da Humanidade nos anos oitenta. Malia estar en pleno océano bravo, estiveron habitadas durante 4.000 anos, até o 29 de agosto de 1930. Ese día, e logo de varias décadas de emigración a Australia nas que a maioría morrían polo camiño, os apenas 30 veciños que quedaban en Santa Kilda acordaron marchar para Escocia, e xa non volveron máis.

Só quedaron os paxaros.

As fotos desta reportaxe, titulada ‘O confín do mundo’, e asinada por Lyne Warren na tinta e Jim Richardson no obturador pódense ver aquí, na nova web da national en español, que por certo está moi ben. E eu porque son moi estricta con isto do branco e negro no blog, pero o propio era poñer as fotos en cor, que son unha pasada.

A verdade é que a National Geographic é unha revista tremenda. No número de marzo falan, entre outras cousas, das liñas de Nasca, eses debuxos xigantes de animais, espirais e homes trazados aos pés dos Andes, no deserto do Perú, hai máis de dous mil anos. Como catedrais pintadas no chan. E na revista de febreiro o tema era a biónica: prótesis e aparatejos que emulan brazos, pernas, oídos e ollos e que se moven polos estímulos eléctricos que o membro ausente aínda xenera no cerebro.

Estas  dúas fotos así xuntas fanme pensar nos conceptos de progreso e evolución.

pero en directo de EEUU eh, cuidadito conmigo.

Din cun link de justintv, unha deses teles online streaming live e todo e cun truco para que non pida clave ni ná… ejem…. total, que vou ver o 6×01 e o 6×02 dentro de… 40 minutos!!!

semos friquiiiiissssss!!!!!!

É unha colección de documentais para ver online (vía Veoh, pero instálase nun minuto). Algúns raros, como o que fixeron uns guiris sobre as bonanzas do allo e a importancia que tivo en España na Guerra Civil ou algo así (aínda non o vin enteiro, pero non estou de coña, podedes ver un fragmento desta allada aquí, non ten desperdicio oír as preguntas da cámara ao paisano que conta como se facía o pantumaca), ou a historia dun home que se dedica a nadar ríos, ou a dos comics eróticos de temática nazi que seica tiveron moito éxito en Israel despois do Holocausto. En fin, un lote de documentais bizarros, moitos deles relacionados coa música e o cinema. Eu acabo de ver un titulado ‘It might loud’, unha especie de análise sobre a guitarra eléctrica, no que xuntaron a Jack White (dos White Stripes), Jimmy Page (Led Zeppellin) e The Edge (U2, por certo, vaia horterada de nome non?) para falar deste sonido. Pero a medida que estou escribindo esto estou vendo todos os que hai na páxina e é flipante, dá ganas de velos todos: billie holiday, mohamed ali, ivan zulueta, un concerto de james brown no sesenta e pico, outro dos lenningrand cowboys rodado por kaurismaki, houdini, montezuma…

E tamén ten un documental que a ver se vexo estes días porque ten unha pintaza, aínda que non está subtitulado: ‘A Great Day in Harlem‘: a historia do jazz americano nos anos 50 contada cunha foto de grupo como fío: a que fixo un tal Art Kane (digo un tal porque eu non o coñecía, pero disque era famoso) en 1958 nunhas escaleiras de Harlem nas que xuntou aos músicos máis míticos do momento. E, claro, co que me gustan a min as fotos de grupo… teño que ver este documental. A foto está comentada en detalle (literalmente, identificando un a un cada tipo da foto, coa súa bio, a súa discografía e todo) nesta web: harlem.org

E como posdata, direi que o autor deste blog, o tal documaniático, cita á súa vez outro blog como “unha das mellores páxinas de documentais” que coñece: Naranjas de Hiroshima. Pa perderse outro día.

Vin por aí algunha cousa orixinal, como este que imita o escritorio dun mac dos vellos

Ou este, titulado braintied, e que non ten nin categorías, nin barras, ni ná. Só un índice co título dos post máis recentes. Este tamén o quero probar, mólame a idea.

Buscando temas e plugins e skins e un lote de neologismos, din cunha páxina chulísima (en realidade é un blog, pero deses “avanzados”) que debe ser bastante coñecida no mundo dos deseñadores porque había outras mil persoas mirando a páxina canda min.

Chámase coulourlovers e é pois para iso, para amantes da cor.

Ten unha colección tremenda de cores, paletas e patróns, análisis de revistas e tendencias, programas, búsqueda por palabras clave… mola até pa divertirse, pa xogar buscando cores.

Eu puxen branco e negro, claro.

Non che deixa durmir?

Queres saber que vai pasar?

Se necesitas axuda e consello,

pregúntalle a dimitri

A min axudoume con Perdidos…

O deporte é unha mezcla de fútbol e rugby. Trátase de levar o balón até o fondo do campo contrario a base de turrar correndo con el, pasalo e bloquear os defensores facéndolles placaxes nas que vale case todo.

Os partidos estrutúranse en xogadas a balón parado nas que un equipo ataca e o outro defende. Cando un equipo está atacando, ten once xogadores no campo, e cando lle toca defender, outros once distintos. As formacións ofensiva e a defensiva funcionan case como equipos distintos, con entrenadores exclusivos para cada unha. E cada vez que o balón ou o xogador que ten o balón cae ao chan ou sae do campo, párase todo e comeza unha nova xogada.

O equipo atacante ten catro xogadas (ou downs) para adiantar o balón polo menos dez yardas (9,1 metros) en total. Se o conseguen, a conta volve empezar no primeiro down, e así seguido, de dez en dez yardas e de catro en catro downs co obxectivo de chegar ao final do campo, que en total mide cen yardas. En canto non dean feito dez yardas en catro xogadas, pasa o turno ao equipo contrario, que empeza a atacar onde quedara a bola. Canto máis avance un equipo, máis camiño ten que andar o rival para anotar e viceversa infinita.

O gol pode entrar dun patadón por unha especie de portería aérea (un field goal, que vale tres puntos) ou cruzando a liña de fondo co balón na man, que é o máis habitual. Isto último chámase touchdown e vale seis puntos. Cando un equipo fai touchdown, e noutros casos tamén, ten a opción de lanzar un patadón e sumar un ou dous puntos máis.

A situación do balón en cada momento marca unha liña imaxinaria no campo que separa os dous equipos. Máis aló desa liña, os que atacan non poden pasar o balón cara adiante, só poden avanzar con el nas mans. Así que só lles queda turrar. Turrar e turrar a base de cabezazos no estómago, placaxes brutais e abrazos de oso. Ou facer pases longos desde o seu campo para que reciba algún balilla e bote a correr.

O quarterback é o líder do equipo. É o xogador que fai os pases largos e precisos. Tamén é o intermediario entre o entrenador e o resto dos xogadores no campo; o míster dille a el a xogada polo walkitalki e el cántallela aos compañeiros despois. O quarterback máis mítico da historia é Joe Montana, xa retirado, que xogou en San Francisco. Ser o quarterback titular (QB1) es lo más.

Os que fan carreiras largas co balón son os runningback. Son baixiños e rapidísimos. Para esquivar os defensores, os runningback dan uns reversos chulísimos sen perder equilibrio nin velocidade, como se bailaran en carreira. Tamén hai xogadores especialistas en recepcións aéreas, outros que controlan a esquina ou os que só patean a bola (os kickers, como un marabilloso as kicker). E logo están os tackles, os jamaróns que protexen aos compañeiros bloqueando os defensores.

Ademais de forza, o fútbol americano é unha auténtica movida de estratexia e chapatoria: Hai un movemento distinto para cada xogador en cada xogada, e os entrenadores teñen un libro top secret con nomes en clave e códigos para todo. Por exemplo, se berran “¡¡43, blanco, troyathunder!! (jeje vaia clave máis molona me saiu) se cadra signfica que o quarterback ten que amagar o pase, virar á esquerda tres pasos, aguantar o balón dous segundos e logor mandala á esquina, onde estará esperando algún receptor. E tamén berran seguido “¡hut, hut, hut!” para indicar cando arranca a xogada e teñen linguaxe de signos entre eles. Os xogadores teñen que memorizalo todo e levan chuletas nos antebrazos dos traxes.

Nos EUA o fútbol americano é unha locura. Os institutos teñen equipos patrocinados de cinco ou seis entrenadores aos que fichan e despiden e que cobran moito máis que os directores do centro. Os xogadores teñen animadoras particulares que lles fan os deberes, van gratis ao cine do pueblo e a toda canta festa hai. Os axentes e os patrocinadores andan detrás dos rapaces desde que teñen 15 anos, malia que non poden ter espónsores e teñen prohibido recibir regalos mentres non son profesionais. E o que sae nas pelis das bolsas de estudo para os bos xogadores e malos alumnos, é tal cual na realidade. As cadenas nacionais retransmiten os partidos universitarios e xa na liga profesional, pois claro, xa está todo volto do revés, un negocio total, un desfase.

O que me meteu a curiosidade por isto do fútbol americano foi unha serie, ‘Friday Night Lights’. É dun equipo dun instituto en Texas, os Dillon Panthers. Os protas son o entrenador e a súa familia, os xogadores e as súas mozas. Si, parece chunga, pero dígovos que é unha boa serie de adolescentes, si señor, aínda que ten fases. A serie está baseada nunha peli que fixera antes o mesmo director, Peter Berg, 2004, titulada igual e cunha trama similar. Vina o outro día e tamén me gustou, pero o actor que fai de entrenador na serie (kyle chandler) dálle mil voltas a billy bob thorton na película. Agora acabo de revisitar ‘Un domingo calquera’, de Oliver Stone. E ultimamente vin varias recompilacións de xogadas, golpes e cousas de fútbol americano en YouTube (aquí hai unha boísima, aínda que a imaxe non ten moita calidade). Pero o caso é que aínda non vin un partido de verdade. Un paradigma do que pasa con case todo hoxe en día. Sabemos de todo pero en realidade non temos nin idea.

De todos os xeitos, os partidos televisados duran case catro horas, porque hai pausas seguido, os equipos cambian de campo dúas veces, e nos descanss póñenese a rezar e o míster bota un discursiño e tal.

E veño de enterarme grazas á gran rede que na Coruña xa hai un equipo de fútbol americano!!! Son os Galicia Black Towers, e xa están xogando na liga portuguesa. Polo que leo por aí, o equipo naceu dunha mezcla duns tal Black Thunder de Teo e os Coruña Towers. Entrenan en Santiago e no campo da Torre. A equipación é negra coas letras en azul metálico, moi chula. Esta é a súa páxina web, e aquí esta o vídeo do seu primeiro partido en Portugal, non hai moito tempo, contra un equipo de Lisboa.

Tamén me entero por aí de que hai unha modalidade de football máis light, o flag, no que en vez de placaxes hai que tirar dunhas bandeirolas que levan colgadas os xogadores no traxe. Pode estar ben para empezar, pero a min o que molaría é xogar de verdade ao fútbol americano e poder derribar a un así a lo bestia, lanzarse a por el no aire, arrebolarse polo chan co balón, correr pola banda a toda hostia, enlamarme toda, facer os corrillos chovendo a chuzos, berrar as xogadas e celebrar os tantos en plan animal.

É unha radio online, desas que poñen música parecida á do artista ou do estilo que lle indiques, e podes ir personalizando as túas preferencias. Incluso podes escoller algunhas cancións, ver as letras, discografía, bios e vídeos dos grupos… Moi completa, gratis e sen publicidade. O caso é que está guai porque mezcla estilos e épocas e mola para coñecer cousas novas.

Hoxe, por exemplo, desde Tim Buckley levoume a un tal Smog, un destes cantautores domésticos que gravan na casa e iso. Gustoume. Aquí deixo un videclip seu:

YouTube Direktvideo link

YouTube Direktvideo link

—x—x—x—

Isto era unha bruxa tan prea, tan prea, tan prea que en vez de voar cunha escoba, voaba cao escobilla do váter.

—x—x—x—

Vai un ao médico e dille:

-Ui, vai haber que facer análises de orina, semen e feces.

-Vale, pois xa lle deixo aquí os gallumbos, que levo présa.

—x—x—x—

-Mamá, mamá. Os peidos pesan?

-Non, nena.

-Pois daquela cagueime

—x—x—x—

Están dous e un tírase un tremendo peido interminable. Xa non trompetero, senón máis ben tipo trombón. E dille o outro:

-Joé, vaia peido máis longo que te marcaches.

E contéstalle o autor intestinal do peido:

-Home, se fora ancho rompía o cu.

—x—x—x—

(Este non o entendo. Non entendo nada. Pero ten pinta de estar ben. Titúlase “La Mosca Comemierda”. Cópioo tal cual o vin por aí na rede.)

.

Esto era una mosca que le gustaba mucho comer mierda y tambien le gustaba mucho hablar,era una charlatana,ademas de gorda. Hasta que un día decidió ponerse a dieta.Consejo: Aunque te pongas a dieta vas a seguir siendo igual de fea.

 (???)

 —x—x—x—

(Este é o máis asqueroso de todos. É tan asqueroso que dubidei moito en poñelo. Pero a dúbida tampouco se nota ao escribir, así que case que paso de poñelo, e deixo o oco en branco, para que se note que dubidei)

.

…

…

…

—x—x—x—

(E por último, outro de moscas. Titúlase “La mosca educada”)

.

Están dúas moscas papando na merda, e vai unha e tírase un peido. A compañeira protesta:

-Eh, que estou comendo, tía.

—x—x—x—FIN—x—x—x—

Espero que vos gusten.E que vós non esteades comendo.Tamén deixo aquí unha oda ao peido e aquí un manual de boas prácticas para cagar en baños alleos. Moi útil.E para rematar, un pequeno fragmento dunha gran película, ‘O Odio’ (unha das miñas favoritas), un filme francés dos anos 90 que vai duns chavales dos suburbios de París que andan por aí rebotados con case todo. Hai un momento no que os protas coinciden nuns baños públicos cun tipiño que lles conta a apasionante historia de Brumbalski, un home que coñecera indo pa Siberia…

O conto non ten perda, e vén ao conto:

“NO HAY GUSTO MÁS DESCANSADO QUE EL DE DESPUÉS DE HABER CAGADO”